2012 SPANJE: HET EERSTE LUSTRUM (week 1)

Voor de vijfde keer op rij ruilen we een paar koude en gure Nederlandse maanden in voor de meestal zonnige kusten van het Iberische Schiereiland. De ervaringen van de afgelopen jaren zijn zo positief dat we het niet kunnen laten weer op zoek te gaan naar de Spaanse en/of Portugese zon.

VRIJDAG 27 JANUARI

Vanochtend eerst nog voor een controle naar de orthopedisch chirurg en voor de laatste keer naar de fysiotherapie en zo kunnen we een periode van bijna drie maanden afsluiten. Begin november een nieuwe knie gekregen en het is inmiddels zover hersteld dat het verantwoord is om weer een poosje “On Tour” te gaan mits er voldoende gefietst en gewandeld wordt en natuurlijk niet te vergeten de broodnodige oefeningen om de knie weer soepeler en sterker te maken.

Om half twee rijden we, uitgezwaaid door de buren, de dam af en zijn benieuwd hoe ver we vandaag komen. Via Utrecht, Breda, Antwerpen en Brussel, waar het behoorlijk vol staat met blik, rijden we richting Frankrijk. Ongeveer 4 km nadat de rondwegen ten zuiden van Brussel bij elkaar komen slaan we rechtsaf en rijden naar de camperplaats in Ronquirères, genoeg voor de eerste etappe, de eerste kilometers (246) staan weer genoteerd.

We staan er aan de voet van het “Hellend vlak van Ronquières” en natuurlijk gaan we even kijken. Om het scheepvaartverkeer sneller te kunnen afwikkelen op het kanaal Charleroi-Brussel, werden 55 sluizen vervangen door 10 sluizen en het “Hellend vlak van Ronquières”, een botenlift. Het geheel is in 1968 in gebruik genomen, het is 1432 lang en overbrugt een verval van 68 meter (een helling van bijna 5%). We hebben geluk er komt net een boot aan die in één van de scheepsbakken vaart die als treinen over rails naar boven worden getrokken. Heel bijzonder!

ZATERDAG 28 JANUARI

Na een rustige nacht trekken we verder naar het zuiden. Het is een saaie, koude, bewolkte, druilerige en soms wat mistige dag, in de camper in het lekker warm. Via Charleroi, Rocroi, Reims, Troyes en Auxerre rijden we naar Clamecy, bij de sluis in het Canal du Niverneis mag je overnachten, we zijn hier al eerder geweest op één van onze wintertrips en vinden het een prima plek, de tweede etappe zit er dan weer op. Na de koffie nog even een rondje door het dorp gelopen en gelijk even gekeken waar de bakker ook al weer was.

Leuk om te weten
Clamecy ligt in een bosrijke omgeving en is bekend geworden door de Flotteurs. Sinds 1547, toen Parijs groter en groter werd en er niet genoeg brandhout in de omgeving was om alle huizen te verwarmen, werd er besloten om vanuit Clamecy, 300 kilometer verwijderd van Parijs, vlotten vol met hout naar Parijs te laten varen. Via het Canal du Nivernais, de Yonne (een zijrivier van de Seine) en de Seine ging men naar Parijs!

ZONDAG 29 JANUARI

Koud buiten! de temperatuur blijft steken op 1 graad boven nul, dikke jas aan en op naar de bakker voor een heerlijke knapperige baquette. De eerste smaakt altijd het lekkerst. Om negen uur gaan we weer op pad, eerst even de camper verzorgen op de andere camperplaats in het dorp en dan weer kilometers maken. We hoorden van onze kennissen Nico en Nel dat het gisteren t.z.v. Clermont-Ferrand op de cols stevig sneeuwde, hopen dat het daar vandaag iets beter weer is. Sneeuw betoverd het landschap, maar op straat zien we het toch liever niet.

Zondagochtend, bijna alle Fransen liggen nog op één oor, er is weinig verkeer en kunnen dus lekker opschieten, niet alleen ’s ochtend is het rustig op straat, de hele dag is er weinig verkeer. In de omgeving van Clermont-Ferrand zien we in de verte de eerste sneeuwplekken op de bergen.
Op de eerste parkeerplaats op de A75 ontmoeten we onze kennissen Jaap en Anneke, toevallig dat we op dezelfde tijd in dezelfde omgeving zijn. We lunchen samen en gaan daarna op weg naar Millau waar we gaan overnachten.

Niet lang na vertrek begint het licht te sneeuwen en boven de 400 meter blijft de sneeuw al liggen, hier zien we nog wel veel groen maar hoe hoger we komen, hoe witter het wordt. Het is werkelijk sprookjesachtig mooi buiten, op alle takken ligt een paar centimeter sneeuw en sommige verkeersborden zijn nauwelijks zichtbaar. Boven de 900 meter is er maar één rijbaan beschikbaar, de linker is schoon, op de rechter ligt sneeuw. Helemaal boven ligt op beide rijbanen sneeuw en moeten we de snelheid aanpassen aan de sneeuwschuiver (30 km per uur).

Op de eerste parkeerplaats na de beroemde 2,5 kilometer lange brug bij Millau kun je overnachten. Het is inmiddels kwart voor vijf als we daar aankomen, een mooie tijd om te stoppen!

MAANDAG 30 JANUARI

Koud, koud, koud, wat is het koud buiten, een harde snerpende wind maakt dat het gevoelsmatig een behoorlijk eind onder nul is, in werkelijkheid is het –2,9. Toch nog even een kwartiertje gelopen en kom met rode oortjes terug in de camper.
Eenmaal weer op pad wordt het steeds lichter buiten en niet omdat het dag wordt maar omdat de wolken langzaamaan verdwijnen en voor de eerste keer deze reis, zien we de ZON!

Net na Bezier horen we een luide pffffffff net of er iets leegloopt, een lekke band is onze eerste gedachte, camper aan de kant, gelukkig net daar waar het iets breder is naast de zeer drukke weg. Een lekke band is het gelukkig niet, de slang van de turbo is losgeschoten, gelukkig is Simon erg handig en na een kwartiertje is het probleem opgelost en kunnen we onze weg vervolgen.

In de omgeving van Perpignan, gaan we zoals we al een paar jaar gedaan hebben, de LPG fles vullen en de camper wassen, de achterkant van de camper is weer behoorlijk zwart van de pekel. Bij de Carrefour halen we een broodje en voor we verder gaan eten we die eerst op. Na de lunch rijden we onder een strak blauwe lucht, wat ons betreft mag het voorlopig wel zo blijven, om kwart over twee Spanje binnen.

Ons doel van vandaag is Pineda de Mar, vorig jaar hebben we daar bij de begraafplaats een prima overnachtingsplek gevonden, het is nog maar 150 km. dus prima te doen. Gisteren sms-contact gehad met Nico en Nel en vanmiddag een berichtje dat zij ook in Pineda de Mar zijn, erg leuk elkaar na bijna twee jaar weer eens te zien. Het is even zoeken waar de plek is want het adres stond in onze vorige navigatie die het helaas begeven heeft, een aardig geheugen maakt dat we al snel de bestemming snel vinden.

DINSDAG 31 JANUARI

Vandaag gaat ieder weer z’n eigen weg in de wetenschap dat we elkaar ergens onderweg vast nog wel een keer tegenkomen.
We rijden eerst weer de N-11 langs de kust, kopen weer dat lekkere bruine brood in Mataró en nemen bij Barcelona zoals altijd de weg langs de haven en het vliegveld. Na Barcelona kiezen we ook nu weer voor de schitterende slingerroute langs de kust de “Carretra de Barcelona a Valls “(C-31) en zoals altijd genieten we ook nu weer. Deze weg verveelt nooit!!

Na Sitges blijven we op de C-31, die nu niet meer direct langs de kast gaat maar door een aantal dorpen, we komen door o.a. Villanova I La Gertru, Cubells, Cunit en Callafel en daar verlaten we de C-31 en gaan verder op de N-340 richting Tarragona. In één van de vele dorpen langs de kust eten we een broodje, het is er erg stil, alle appartementencomplexen zijn verlaten en afgesloten zodat niemand er onuitgenodigd in kan komen.

Het is een overwegend bewolkte dag met een maximum temperatuur van 14 graden, heerlijk in vergelijking met de kou van de afgelopen dagen. We zien ook al de eerste voorjaarstekens, er zit hier en daar al bloesem in de amandelbomen! Lentekriebels krijg je als je dat ziet! We volgen afwisselend de N-340 en de A-7 tot Benicassim, daar zoeken we de camperplaats op en stoppen er mee voor vandaag, eerst nog wel even de eerste zak van die heerlijke sappige sinaasappels gekocht, mogelijkheden genoeg langs de kant van de weg.

Vanochtend zeiden we nog dat we zeker wisten dat we elkaar deze reis nog eens tegen zouden komen, dat het zo snel al zou zijn hadden we niet verwacht. Jaap en Anneke staan op de camperplaats van Benicasim op ons te wachten. Het is er al behoorlijk druk, maar ze hebben een plekje voor ons vrij gehouden. Snel de camper op z’n plekje gezet en dan de stoelen naar buiten, het is heerlijk hier!

Gelezen in ANWB Goud
Het van ouds bekende Benicasim ligt aan de rand van de grote “Horta de la Plana”, een van de voornaamste streken van de Levantijnse citrusteelt en is al sinds het begin van de twintigste eeuw een prominente verblijfplaats van de gegoede burgerij van Madrid getuige de fraai villa’s in de strandwijk. In het hedendaagse, mondaine Benicasim worden jaarlijks diverse muziekfestivals gehouden.
Aan de rand van de stad staat de likeurstokerij die zijn oorsprong vindt in de 8 km landinwaarts gelegen 17e-eeuwse abdij waar ongeschoeide karmelieten zich vroeger bezig hielden met de productie van een uitstekende likeur.

WOENSDAG 1 FEBRUARI

Een stralende, zonovergoten dag! HEERLIJK! We gaan naar Santa Pola onze kennissen Siem en Frank opzoeken die daar al een paar dagen staan.
Het eerste stukje rijden we nog de N-340 en na Castelló de la Plana komen we op de ‘Autovía del Mediterráneo’, een tolvrije autosnelweg en dat schiet lekker op. We passeren Valencia en Alcoy en bij Alicante verlaten we de snelweg en rijden naar de kust.

Als we in Santa Pola aankomen blijken de vogels te zijn gevlogen, hadden we vanochtend ook maar een sms-je moeten sturen dat we er aan kwamen, eigen schuld, dikke bult. We rijden door naar La Marina, daar staan Ede en Ineke en ook met hen hebben we afgesproken elkaar tijdens deze reis te ontmoeten. Vanochtend nog een sms-je gehad dat ze nog steeds in La Marina staan. Kijken of we hun wel kunnen verrassen. Hier lukt het wel, de camper wordt geïnstalleerd en al snel heeft Ineke de koffie klaar en wordt er weer volop gekletst.

DONDERDAG 2 FEBRUARI

Ede en Ineke staan vandaag 3 weken in La Marina en hebben alleen nog maar heel mooi weer gehad met veel zon, wij zijn er en we worden wakker van de regen die op het dak klettert, hopelijk is het van korte duur want hier komen we niet voor!! We stonden gisteren eerst aan de overkant kant van de parkeerplaats en zijn later, toen er een plek vrij kwam, naar de andere kant verhuisd en dat is maar goed ook, inmiddels is aan de rechterkant een zwembad ontstaan en daar kom je niet met droge voeten in en uit de camper.

Lees verder week 2

Klik hier voor een uitgebreid fotoverslag van deze reis

2012 SPANJE: HET EERSTE LUSTRUM (week 2)

VRIJDAG 3 FEBRUARI

Het koufront dat Nederland in z’n greep heeft en waar men het zelfs al over een Elfstedentocht heeft, strekt z’n tentakels uit tot in het zuiden van Spanje, het heeft hier zelfs licht gevroren vannacht
(-1) en op het zwembad wat zich gisteren vormde tijdens de regen, ligt een dun laagje ijs. Er is gelukkig geen wolkje aan de lucht en al snel loopt de temperatuur weer op tot aangenamere waarden.

Rond elf uur komen er twee Nederlandse campers bij, Johan en Aria, kennissen van Ede en Ineke die wij ook al eerder in Portugal hebben ontmoet en Jan en Marja weer vrienden van Johan en Aria. Om twee uur komen Jaap en Anneke ook aanwaaien, het is een kleine, gezellige, Nederlandse kolonie aan het worden. Uit de wind en in de zon is het heerlijk, de broekspijpen kunnen omhoog en onder het genot van een kop koffie genieten we volop!

ZATERDAG 4 FEBRUARI

Met pijn in het hart zie ik een aantal op de fiets vertrekken richting Santa Pola, vandaag is daar een grote warenmarkt. Jammer genoeg ben ik nog niet zover zo’n eind te kunnen fietsen, eigenlijk is het verste wat ik gefietst heb ongeveer 2 kilometer en Sante Pola ligt 12 kilometer verderop, een beetje te ver dus! Eigenlijk zouden wij met de camper naar Santa Pola gaan, maar Simon’s bloedneus gooit roet in het eten. Maandag is er weer een markt en een nieuwe dag biedt nieuwe kansen.

’s Middags gaan we met z’n tienen naar de Chinees in Guardamar, ook hier kun je, net als in Santa Pola, voor niet al te veel euro’s eten. Als eerste krijg je een welkomstdrankje geserveerd, voor het driegangen menu kun je uit een flink aantal gerechten een keuze maken en als afsluiting van de maaltijd krijg je nog een likeurtje aangeboden. Als de rekening komt val je bijna van je stoel, met 10 mensen eet je daar voor € 72,00 en je krijgt per stel ook nog een fles wijn mee naar huis!!!!! Onbegrijpelijk dat ze daar ook nog wat op verdienen.

ZONDAG 5 FEBRUARI

We staan nog steeds aan het strand in La Marina en voor de derde ochtend op rij ligt er een dun laagje ijs op het water aan de overkant. In Nederland is het extreem koud, daar zijn in Lelystad waardes gemeten van -22 graden, hier is het aan de frisse kant met ’s nachts temperaturen net onder nul. We worden wakker van de zon de die camper in schijnt en het binnen lekker verwarmt. Gisteren een sms’je gekregen van Nico en Nel die nu in Santa Pola staan, ze komen vandaag ook deze kant op, gezellig! De kolonie wordt steeds groter!

De hele ochtend kunnen we buiten zitten maar rond het middaguur komt er bewolking opzetten en wordt het weer te koud en gaan we naar binnen. Na de lunch maak ik weer met één van m’n wandelmaatjes, er is altijd wel iemand die even mee wil, een wandeling. Inmiddels loop ik zo’n 40 à 45 minuten zonder problemen, maar dan is het ook weer goed het been even rust te gunnen. Langs het duinpad staat het vol met agave’s, wel jammer dat de meeste grote aan het afsterven zijn, er blijkt een ziekte in te zitten die van binnenuit de plant aanvreet.

MAANDAG 6 FEBRUARI

Vanochtend de camper volgeladen, Nico en Nel en Ineke gaan ook mee, en naar Sante Pola naar de markt geweest. Heerlijk weer eens even op de markt snuffelen, hebben we maanden geleden voor het laatst gedaan. In vergelijking met zaterdag is het maar een kleine markt, maar waar we voor gingen hebben we gelukkig wel kunnen kopen; voor onze kleindochter Renée en paar nieuwe Spaanse schoentjes, de oude waren versleten, en voor Emma een omslagdoekje met allemaal muntjes er aan, we denken dat ze dat wel leuk zal vinden.

Een stralende dag met een maximum temperatuur van 17 graden, het is heerlijk en we zitten een groot deel van de dag lekker in de zon met de broekspijpen omhoog.

DINSDAG 7 FEBRUARI

’s Ochtends lopen we met zes mensen naar het dorp op zoek naar een Internet mogelijkheid, de bibliotheek is gesloten en we worden doorverwezen naar een cafeetje verderop. Het is even zoeken maar we vinden het gelukkig wel. We kunnen e-mail binnen halen en de site weer bijwerken zelfs met foto’s en dat leest toch een stuk leuker dan alleen maar tekst. Als we terugkomen gaan de stoelen naar buiten, we zitten nu niet achter de camper maar verplaatsen ons achter een paar hoge struiken en daar is het echt lekker, de truien kunnen zelfs uit!

Het plan van Aria om nog een keeer in Guardamar bij de Chinees te gaan eten neemt steeds vastere vormen aan, om half vier vertrekken de eersten op de fiets en om vier uur vertrekt camper Roxanne II, met zes personen, vanaf het parkeerterrein. Simon is onze chauffeur en onder begeleiding van reisleider Nico worden we op de hoogte gehouden van alles wat we onderweg tegenkomen. De eigenaresse van het restaurant is erg blij met onze komst, Ede krijgt zelfs een "smok" van haar, en snel wordt een plek voor twaalf personen gerealiseerd.

WOENSDAG 8 FEBRUARI

De Nederlandse kolonie valt vandaag uit elkaar, we hebben een paar hele leuke dagen gehad, er is heel wat afgelachen en we zullen even moet afkicken! Bijzonder dat zoiets spontaan ontstaat, dit kun je van te voren niet regelen of bedenken. We hopen in ieder geval wel elkaar weer eens ergens tegen te komen. Johan en Aria en Jan en Marja verlaten als eersten “De Kuil” van La Marina en wij volgen een kwartiertje later. De rest blijft nog tot morgen, dan gaan zij ook weer verder.

We volgen de N-332 en via Guardamar, Torrevieja, waar we bij de Aldi weer een brood scoren, en San Pedro del Pinatar rijden we naar Cartagena (AP-7) waar we onze gastank proberen te vullen. Ondanks dat we de coördinaten hebben kunnen we het gasstation niet vinden. Bij de Shell geïnformeerd waar wel gas te krijgen is en daar verwijst men ons naar het Petrol Station “Buenos Aires” aan de N-332 tussen Molinos Marfagones en Cuesta Blanca en dat is met behulp van onze navigatie snel gevonden.

Na het tanken rijden we via de E-22 en de E-16 richting Mazarrón, een mooie slingerroute door de bergen waar de amandelbomen volop in bloei staan. Op het hoogste punt stoppen we voor de lunch en kijken uit over o.a. Isla Plana en de Middellandse Zee.
Bij Mazarrón pakken we de N-332 weer op en gaan even kijken of je nog in Bolnuevo langs het strand kunt staan maar dat is verleden tijd, ze zijn daar een wandelpromenade aan het aanleggen.

We rijden door naar Playa Perchelles, bij camperaars betere bekend als het “Geitenweitje”. We hadden al het vermoeden dat het er behoorlijk vol zou staan en we krijgen helemaal gelijk. Zo te zien zijn het bijna allemaal (Duitse) campers die hier langer staan dan een week, of misschien wel een maand of misschien nog wel langer, er is dan ook niet veel keus aan plekjes, maar gelukkig vinden we er toch nog één. Onze Belgische buurman verteld dat er af en toe nog wel een camper weer vertrekt dus er is nog altijd hoop voor de volgende passant.

DONDERDAG 9 FEBRUARI

Vanochtend voor het eerst de fietsen van de camper gehaald, ben benieuwd hoe het fietsen nu gaat, bij ons vertrek uit Nederland ging het nog erg moeizaam. Met het zadel een centimeter hoger dan gebruikelijk stap ik op en fiets weg, het gaat veel beter dan ik dacht, zelfs op een stukje waar je heel licht omhoog moet heb ik kracht genoeg in de benen om omhoog te komen, wat voelt dat lekker, weet nu dat alle oefeningen niet voor niets zijn. Hopelijk kan ik aan het eind van deze trip weer fietsen zoals ik deed voor de operatie.

Zeiden we gisteren nog dat we elkaar wel weer eens ergens tegen zouden komen? Rond één uur komen Ede en Ineke en Jaap en Anneke het pad op rijden. Het is nog steeds erg vol op het “Geitenweitje” maar ze hebben al snel een mooi plekje dicht bij de zee gevonden, eigenlijk mag je daar niet staan omdat het voor de grenspaal licht en nu maar hopen dat de politie ze niet weggestuurd. Om drie uur komen ook Johan en Aria en Jan en Marja het pad oprijden, de enclave is bijna weer kompleet, alleen Nico en Nel ontbreken nog!

Lees verder week 3

2012 SPANJE: HET EERSTE LUSTRUM (week 3)

VRIJDAG 10 FEBRUARI

Afgelopen 24 uur heeft Simon drie keer een bloedneus gehad en we krijgen van een andere Nederlander het advies even naar de Pharmacia in Cañada De Gallero te gaan, misschien hebben die een oplossing. Samen gaan we op de fiets naar het dorp dat twee en een halve kilometer verderop ligt, er zitten een paar lange klimmetjes in maar tot mijn verbazing zijn we eerder in het dorp dan gedacht, ik ben helemaal euforisch, heb alles kunnen fietsen!!!!!!

De Pharmacia kan niets doen, we krijgen het adres van een speciale arts voor de toeristen in Puerto de Mazarrón. Terug naar de camper gaan we nog even bij de buurtsuper een broodje halen en terwijl Simon buiten staat te wachten, rijden Nico en Nel voorbij, de club van 12 is voor even weer voltallig!! We hebben het idee dat er aan het neusbloeden niet veel te doen is, alleen als het blijft bloeden zullen ze de adertjes die het veroorzaken dicht moeten schroeien. We besluiten nog even af te wachten hoe het verder gaat.

Tijdens de koffie zien we de schaapherder met z’n kudde voorbijtrekken en dat is altijd leuk om even naar te kijken.
Na de lunch neemt Simon contact op met onze huisarts en hij krijgt het advies Otrivin neusspray te kopen, dat reinigt de neus en neemt irritaties weg die het bloeden kunnen veroorzaken. Ineke heeft deze neusspray toevallig in de camper en die mag Simon gebruiken. Hopen van harte dat het afgelopen is met die ellende.

ZATERDAG 11 FEBRUARI

Het is stormachtig, de camper staat flink te schudden, buiten waai je bijna uit je hemd. In Nederland is het dan ook vaak slecht weer maar hier schijnt de zon, een strak blauwe lucht verwelkomt ons deze ochtend. Gelukkig neemt in de middag de wind af en wordt het toch nog weer lekker buiten. Met m’n wandelmaatjes, Ineke, Anneke en Aria, loop ik, net als gisteren, nog weer naar de “Slangenbocht”, een prachtige baai met palmen waar je helaas niet meer met de camper mag komen op straffe van een bekeuring van, schrik niet, maximaal € 1500,00.

ZONDAG 12 EN MAANDAG 13 FEBRUARI

Gisteren nog een dagje op het “Geitenweitje” gebleven en vandaag gaan we weer op pad naar een nieuwe bestemming. Drie campers vertrekken en twee blijven er achter. Ede en Ineke komen we zeker niet meer tegen op deze trip, zij gaan niet verder dan San Juan de Los Terreros, of we Anneke en Jaap nog weer ergens zullen treffen blijft een vraagteken. De twee andere vertrekken koppels Johan en Aria en Jan en Marja zien we waarschijnlijk aan het eind van de dag in San Juan de Los Terreros.

Om half tien worden we door de achterblijvers uitgezwaaid en zetten we koers richting Águilas. In 2011 hebben we geprobeerd via de D20 en de D14 Águilas te bereiken maar moesten toen halverwege rechtsomkeert maken omdat een gedeelte van een berg naar beneden was gekomen en de weg blokkeerde. We proberen het opnieuw en hopen nu dat we wel verder kunnen. Het lukt en we genieten van een werkelijk schitterende route.

Op de plek waar we vorig jaar zijn gestrand maken we een koffiestop en weer zien we, net als vorig jaar, ver benden ons campers staan. We zijn niet nieuwsgierig maar willen toch wel graag het plekje van dichtbij bekijken. Een prachtige plek met uitzicht op zee waar ruimte genoeg is, en als er niet teveel campers staan wordt je door de politie met rust gelaten. Volgend jaar komen we hier terug en blijven er dan een paar dagen staan! Verder richting Águilas komen we door een zeer vruchtbaar gebied met akkers vol met ijsbergsla.

Als we aankomen bij de bekende plek in San Juan de Los Terreros rijden net voor ons de twee andere campers die vanochtend ook vertrokken zijn uit Perchelles het terreintje op. Het is niet meer wat het geweest is, de mooie privé plekjes zijn verdwenen en kaalslag maakt het terrein ongezellig. Met z’n drieën weten we nog wel een leuke plek te creëren en we kunnen, uit de wind, lekker weer de zon in. Het is helaas van korte duur, al snel komt de politie ons vertellen dat we weg moeten en gaan we op pad naar een volgend plekje.

Van Nico en Nel weten we dat er in Villaricos een gedoogplek is, maar ook daar is iedereen weggestuurd. We gaan verder op zoek naar een plek waar je wel mag staan. Pas na Mojacor, bij het restaurantje van Antonio, zien we de eerste plek waar campers staan. We staan nog maar net of Antonio komt melden dat we nu nog niet op blokken moeten gaan staan, pas nadat de politie is geweest mag je op de blokken, als je er maar voor zorgt dat ze er weer onderweg zijn als de politie komt controleren (elke dag tussen 6 en 7 uur) anders wordt je weggestuurd.

DINSDAG 14 FEBRUARI

De scherpe blik van Jan ontdekt dolfijnen vlak voor de kust en al snel zit iedereen met een verrekijker van het schouwspel te genieten. Een frisse wind houdt ons voorlopig even binnen.
In de loop van de ochtend komen Harrold en Marianne naar ons toe lopen, we hebben hen al vaker ontmoet tijdens onze Wintertrips, leuk elkaar weer even te spreken. We maken ook nog een wandeling langs de zee en verbazen ons over de grilligheid van het gesteente, prachtig om te zien hoe duizenden jaren erosie de rotsen hebben uitgesleten.

Verderop staat een oude vuurtoren de “Torre Del Pirulico” en natuurlijk willen we daar naar boven en van het mooie uitzicht te genieten, weer een uitdaging die we weten te bedwingen, fijn om te merken dat het steeds beter gaat en ik steeds meer kan, de dagelijkse oefeningen werpen hun vruchten af!
In de verte hadden we Jan en Marja al boven op de toren gezien en dat moet natuurlijk worden vereeuwigd.

Na de lunch kunnen we nog een poosje lekker in de zon zitten maar na de middagkoffie wordt het frisser en verschuilt de zon zich achter de overdrijvende wolken en wordt het snel kouder.
Om stil te zitten wordt het te koud en we zoeken een gezamenlijke bezigheid om toch lekker buiten te kunnen zijn en pakken onze Jeux–des-Boules ballen. De jongens spelen tegen de meisjes en helaas na drie potjes spelen staat het 2-1 voor de jongens en hebben de meisjes het nakijken.

WOENSDAG 15 FEBRUARI

We gaan een klein stukje verder en rijden naar Agua Amarga, 22 kilometer verderop. De eerste keer dat we deze route reden keken we onze ogen uit maar ook na de vijfde keer genieten we volop van de prachtige route door de bergen en langs de kust. De plek in Agua Amerga ligt in een droge rivierbedding en als we de plek oprijden zien we aan het eind de camper van Nico en Nel, naar later blijkt zat Nico al achter het stuur en stonden ze op het punt te vertrekken. Na een gezamenlijke kop koffie besluiten ze nog een dag te blijven, gezellig!!

Aan het eind van de ochtend komen ook de twee andere campers waar we mee bij Antonio stonden de plek oprijden, we wisten al dat ze zouden komen, de dames willen nog een revanche potje Jeux-des-Boules, kijken of we deze keer wel van de heren kunnen winnen en ja hoor vandaag waren de dames de beste spelers en hebben ze met 2-1 gewonnen, totaalstand nu 1-1, morgen nog een keer en dan gaat het om echt om de winst!!!! Na de wedstrijd is het tijd voor het dagelijkse aperitiefje.

De wandeling van vandaag brengt ons naar de iets hoger in de berg gelegen grotwoningen, wandelen kun je het eigenlijk niet noemen, het is meer klauteren want de ruimtes zijn uitgehakt in een aardige steile bergwand. We kunnen ons er geen voorstelling van maken hoe de mensen hier heel lang geleden hebben geleefd maar het doet ons een beetje denken aan het boek “De stam van de Holenbeer”. Wat is de wereld toch klein, als we na de klauterpartij nog even rondlopen op de camperplek komen we ook Harrold en Marianne weer tegen.

DONDERDAG 16 FEBRUARI

We blijven nog in Agua Amarga, we hebben een prachtig plekje, het is mooi weer, wat willen we nog meer. We zijn de hele dag buiten, zitten ’s ochtends lekker in de zon en maken ’s middags met z’n zessen een wandeling naar de bunker op de top van de berg rechts van ons, we zien wel hoe ver we komen, als het te gek wordt ga ik weer terug, gelukkig is dat niet nodig, we doen het allemaal rustig aan, halen de top en hebben een geweldig uitzicht op de camperplek. Weer een sprong vooruit!

Aan het eind van de middag wordt de beslissende Jeux-des-Boules wedstrijd gespeeld, de jongens hebben het nakijken, het wordt 2-0 voor de meisjes!!!!

Lees verder week 4

2012 SPANJE: HET EERSTE LUSTRUM (week 4)

VRIJDAG 17 FEBRUARI

Nico en Nel zijn gisteren verder gegaan en de andere Nederlanders waar we een paar dagen mee op hebben getrokken zijn vanochtend richting Gabo de Gata gegaan, zo rijdt ieder z’n eigen route en we komen elkaar vast weel weer ergens tegen.
Wij gaan via Almeria naar Roquetas de Mar en treffen daar, hoe is het mogelijk, Nico en Nel weer. Jammer dat er een erg harde wind staat en we niet meer buiten kunnen zitten, dan maar binnen samen aan de koffie.

ZATERDAG 18 FEBRUARI

We trekken nog even samen op en gaan eerst kijken of we nog in Guardias Viejas kunnen staan, lukt dat niet dan rijden we door naar Bajerma. Het is Carnavalsweekend en we willen zoveel mogelijk de grote steden mijden, je weet het maar nooit met al die feestgangers!! Guardias Viejas is geen enkel probleem en ook op een drietel parkeerplaatsen in Almerimar kun je probleemloos overnachten en dat hebben we te danken aan de Mercadona, zij zeggen: “Geen campers meer, dan sluiten wij ’s winters de winkel” en daar is de gemeente voor gezwicht.

’s Middag gaan we op de fiets naar het sfeervolle Almerimar, fietste ik vorige week 5 kilometer, nu zelfs 15 kilometer zonder problemen, heerlijk! Over een fietspad langs de mooie boulevard komen we in het centrum waar je naast de haven, aangelegd in een viertal U-vormen, supermarkten, restaurantjes en natuurlijk de onvermijdelijke appartementen vindt, alleen zijn ze hier wat minder hoog dan in bijv. Lorett de Mar of Benidorm. De haventjes liggen vol met bootjes en op de kade zijn diverse terrasjes gevuld, kortom, het is er gezellig!

ZONDAG 19 FEBRUARI

Al vroeg huppelt het bijzondere vogeltje dat we gisteren ook al hadden gezien weer rondom de camper. Het beestje is helaas te snel weer weg om te fotograferen dus maken we maar een foto uit het boekje. Het is een “Rosse Waaierstaart” die alleen in het uiterste zuiden van Europa voorkomt en verder in Noord Afrika en het Midden Oosten.

’s Middags gaan we op de fiets naar Balerma, daar moet ook een gedoogplek zijn en die willen we wel eens zien. Het is niet te vergelijken met de plek in Guardias Viejas, een smalle strook langs de kust waar twee campers staan en ook het bordje “Prohibido Acampar”. We fietsen nog even door het kleurloze dorp met kaarsrechte smalle straatjes, het is net een blokkendoos. Buiten het oude centrum is het allemaal wel wat ruimer en staat het vol met vakantieappartementen en er is een grote Consum en dat is wel weer handig om te weten.

MAANDAG 20 FEBRUARI

Gisteravond ontstond er paniek op de plek waar we staan. Diverse politieagenten met grote zaklantaarns renden over de plek op zoek naar drugssmokkelaars. We hadden eerder op de avond een niet direct te traceren geluid gehoord en dat bleek achteraf een boot te zijn die aan land was gekomen. De politie is zeker twee uur aan het speuren geweest, maar of ze de daders uiteindelijk hebben gepakt weten we niet.

Vandaag nemen we voor een poosje afscheid van Nico en Nel, zij gaan het land in richting Granada en Córdoba en wij gaan richting Motril en kiezen voor de A-348, een weg met aan de ene kant de Sierra Nevada en aan de andere kant de Sierra de la Contraviesa, een werkelijk schitterende route waarvan de berghellingen vol staan met bloeiende amandelbomen. Op de toppen van de Sierra Nevada ligt aanzienlijk minder sneeuw dan we de afgelopen jaren gezien hebben.

Het eerste stuk gaan we over de nieuwe A-348 en verderop komen we vanzelf weer op de oude weg, op dit stuk zien we overal langs de kant dat de bergen verzakt zijn en ligt er gruis en stenen op de rijbaan, op sommige stukken is over de parkeerplaats zelfs een nieuwe rijbaan aangelegd. Twee jaar geleden hebben we halverwege deze weg rechtsomkeert moeten maken omdat we door de modder niet verder konden, nu kunnen we de weg helemaal uitrijden, wat een natuurschoon, grandioos!!

Via via hebben we de coördinaten gekregen van een super mooie plek in Motril, het is inderdaad een prachtige plek maar er is geen camper te zien wel staan er de alom bekend verbodsborden. We rijden door naar Salobreña, daar hebben we een paar jaar geleden een plek gezien en die gaan we weer opzoeken. Gelukkig hebben we een goed geheugen en is de plek snel gevonden. De stoelen kunnen naar buiten, het is weer genieten van een strak blauwe lucht.

DINSDAG 21 FEBRUARI

We blijven een dagje in Salobreña, het is net als de afgelopen drie weken weer een zonovergoten dag. Vlakbij de camper loopt een brede goot met glashelder water, prima water om een wasje in te doen, we maken er dan ook dankbaar gebruik van.
’s Middags gaan we op de fiets naar de stad, fietsen de boulevard af tot we bij de “Rio Guadalfeo” komen en gaan door de verlaten appartementen wijk weer terug.

WOENSDAG 22 FEBRUARI

Op onze tocht verder naar het westen nemen we de N-340 en de N-340a, weer zo’n mooie route langs de kust, wat is het toch heerlijk hier rond te kunnen rijden. In Torrox Costa weten we een Aldi en daar halen we weer dat heerlijke vers gebakken bruine brood. We passeren verder nog Algarrobo Costa en aan de westkant van Torre del Mar vinden we direct aan het strand een mooie grote plek waar campers staan. Genoeg gereden voor vandaag, de stoelen gaan naar buiten en we gaan genieten van alweer een dag zon!!

DONDERDAG 23 FEBRUARI

Vandaag rijden we weer eens een wat grotere afstand, kiezen niet voor de snelste maar voor de mooiste route. We volgen eerst nog een stukje de A-340a en dan de A-7, een splinternieuwe autoweg langs Málaga, passeren Torremolinos, Fuengirole en Marbella en bij San Pedro de Alcántara nemen we de A-397 een werkelijk schitterende route richting Ronda.
We hebben deze route al een keer eerder gereden maar je raakt er niet op uitgekeken.

In het begin is het nog aardig groen en staan er nog veel bomen maar hoe hoger je komt hoe kaler het wordt, boven de 1000 meter is het kaal en ruig, geweldig!
Na Ronda nemen we eerst de A-374 en dan de A-372 naar Grazalema, het zijn allemaal groen gearceerde wegen, en dat is niets te veel gezegd, we zijn sprakeloos!
Grazalema is een bijzonder mooi wit stadje met smalle straatjes en alle huizen hebben mooie rode dakpannen.

Het stuk weg naar Grazalema toe is toch wel erg smal en met diepe gleuven naast de weg. Het stuk verderop is ook wel smal maar daar staan in ieder geval van die witte betonblokken ter beveiliging en als je op deze wegen een vrachtwagen tegenkomt is het manoeuvreren op de centimeter om elkaar te kunnen passeren.

In El Bosque bij het oude Plaza de Torres is een mooie camperplek, hier waren we in mei 2011 ook en we gaan weer op dezelfde plek staan, de stoelen kunnen weer naar buiten, het is alleen zon wat de klok slaat. Als ik de laptop open komt er zomaar een vrije Wifi binnen en kunnen we e-mailtjes binnen halen en de site weer bijwerken. Een wandeling naar het centrum van het dorp is zeker de moeite waard, je vindt er smalle steile straatjes, witte huizen met okergele accenten, leuke pleintjes met terrasjes en restaurantjes.

Lees verder week 5