GRIEKENLAND 2009: EVIA EN ARGOLIS (week 5)

Zaterdag 12 september
Het is bijna niet te geloven maar het is al weer vier weken geleden dat we vertrokken. We hebben al weer heel wat gezien en hopen ook nog veel nieuwe plekjes te ontdekken.
Gisteravond heeft het nog de hele avond geregend en als we ’s ochtends wakker worden regent het nog steeds. De weermannen van de Wereldomroep voorspellen ook al niet veel goeds voor vandaag, onbestendig weer met kans op hevige buien.
We dachten in een rustige plaats een plekje te hebben gevonden, maar dat bleek niet zo te zijn. Vannacht om half één werd er in een restaurantje schuin achter ons, een disco geactiveerd, we lagen te schudden in ons bed. Je kunt dan twee dingen doen, blijven schudden tot vroeg in de ochtend of de camper verplaatsen naar een rustiger gedeelte in het dorp, de laatste optie had onze voorkeur. De rest van de nacht hebben we wel lekker geslapen.


Na het ontbijt met het restje brood van gisteren, een warme bakker kennen ze hier niet, en een beschuitje, starten we de motor en gaan weer op pad. We gaan eerst het noorden van Evia verkennen. Voor de zekerheid willen we dezelfde weg nemen waarover we ook gekomen zijn, je weet maar nooit waar onze Miep (Navigatie) je overal naar toe stuurt. Het loopt anders dan we van plan zijn, konden we gisteren nog door een droog liggend riviertje, vandaag is het, vanwege de vele regen van de afgelopen uren, een modderstroom geworden en we kunnen er niet meer door. We moeten terug en raken, dank zij onze Miep, verstrikt in het dorpje Politika.

Na veel gedraai in smalle straatjes komen we uiteindelijk toch weer op de doorgaande weg uit en pakken de route op zoals we van plan waren, via Prokopi en Mandoudi naar Kria Vrisi, waar Rob en Adrie al op ons wachten. Onderweg zien we overal water uit de bergen komen die zich samenvoegen tot een fikse modderstroom, gelukkig blijft het wel binnen de grenzen van de rivierbedding. Zelfs de Grieken komen naar dit fenomeen kijken.


De route die we rijden is volgens ons erg mooi, veel kunnen we er nu niet van zien, het regent nog steeds en daardoor is het zicht aardig beperkt, we hopen op de terugweg een beter beeld van de schitterende omgeving te krijgen.
Ook in Mandoudi komen we voor een, door het water, versperde weg te staan, maar een paar aardige Griekse mannen wijzen ons hoe we wel in Kria Vrisi kunnen komen. We vinden het al snel en krijgen bij Rob en Adrie een heerlijk kopje koffie. Leuk ze weer te ontmoeten!
We staan dicht bij één van de (modder)rivieren die uitmondt in zee. Het merkwaardige verschijnsel doet zich voor dat, daar waar de rivier in zee stroomt, het zeewater ook bruin is, er ontstaat een grote vlek die zich uitbreidt als een olievlek, daaromheen is het water gewoon blauw.
Het blijft een bewolkte dag met af en toe een paar spetters. Een prima dag voor een potje klaverjassen! De heren hebben succes vanavond, zij winnen met 3-0.

Zondag 13 september
Gelukkig, de zon schijnt weer, heel wat beter dan de regen van gisteren. De waterplassen die waren ontstaan door de hevige regen zijn verdwenen en we zetten de campers langs het strand. Van zwemmen komt vandaag nog niet zoveel, het zeewater is nog troebel door de modderstroom uit de rivier.
We blijven een paar dagen in Kria Vrisi, een heerlijk uitgestrekt strand met hier en daar een boompje dat zorgt voor natuurlijke schaduw.

Adrie biedt aan Grieks te koken en nodigt ons uit een hapje mee te eten en dat doen we graag. De temperatuur is ’s avonds nog steeds zo lekker dat we gezellig buiten kunnen eten. Onze complimenten voor de kok, het was erg lekker.

Maandag 14 september
Het is weer een bewolkte dag en er wordt met name in het westen en noorden van Griekenland zoveel regen voorspeld dat er water overlast kan ontstaan. Of we hier wat van zullen merken? We wachten het af.
We zijn nog steeds in Kria Vrisa op Evia. Evia is het op één na grootste eiland van Griekenland, na Kreta. In het hart van Evia liggen de bergen Dirfis (1743m) en Olymbos (1171m.) Het eiland is 175 kilometer lang en ligt ten Noord-Oosten van Athene.

In Chalkida, de hoofdstad, is het eiland met het vaste land verbonden door een brug over het Euriposkanaal. Dit kanaal vertoont het merkwaardige fenomeen dat de stroming met een snelheid van rond de zes knopen zeven tot veertien maal per etmaal van richting verandert, waarbij niveauverschillen tot een meter optreden. Men heeft hier tot nog toe geen afdoende verklaring voor gevonden.

Dinsdag 15 september
Nog een dagje extra in Kria Vrisa. Het weer van de afgelopen dagen stond onder invloed van een lage druk gebied, regelmatig wolkenvelden, af en toe een fikse bui inclusief onweer, gelukkig alleen maar ‘s nachts, maar ook de zon liet zich af en toe zien. Het lijkt erop dat het weer beter gaan worden, het weerstation in de camper laat een zonnetje zien en de barometer loopt weer op.
Met Adrie op de walnotentour geweest. In de omgeving staan genoeg van deze bomen gewoon langs de kant van de weg en al heel snel heb je een hele (fiets)mand vol.

Woensdag 16 september
Het Griekse weer is terug, we kijken vanochtend tegen een onbewolkte lucht aan en de temperatuur zal vandaag oplopen naar 27 á 28 graden, geweldig! Na de koudste nacht tot nu toe, het werd maar 16 graden, gaan we op pad voor een rondje Noord Evia tegen de klok in en worden uitgezwaaid door Rob en Adrie, later, waarschijnlijk ergens in het zuiden van Evia, zullen we elkaar weer tegenkomen.
We zijn inmiddels op de helft van onze trip, wat tijd betreft tenminste, en hebben 2385 kilometer op de teller staan.
We rijden een schitterende, zeer rustige, heuvelachtige route door een groen Evia, we komende door de kleine slapende dorpjes, Strofilia, Ellinika en Gouves, en af en toe door een iets grotere plaats, Agh. Anna en Artemisso, waar het dan ook gelijk drukker is.


Op dit deel van het eiland zien we heel veel bomen, vnl. pijnbomen, eiken en uiteraard de grijsgroene glinsterende olijfbomen. Aan heel veel pijnbomen hangen zakjes en we willen natuurlijk graag weten wat daar in zit. De boomschors van de pijnboom wordt een stukje verwijderd, de zakjes worden er onder gehangen en vangen de hars op die uit de beschadiging te voorschijn komt, wat er met de hars gebeurd is ons niet duidelijk.


Ondanks dat er de afgelopen dagen een aantal flinke buien zijn gevallen zien we op diverse strategische plekken, de brandweer een oogje in het zeil houden. Ook de imkers met hun bijenkasten zijn goed vertegenwoordigd op Evia, we zien honderden bijenkasten waar miljoenen bijen kostbare honing produceren.




In Agriovotano rijden we langs een houtskoolbranderij, we gaan even terug om dit bijzondere gebeuren vast te leggen.
Onze eerste stop van vandaag is in Pefki, een leuk klein dorp dat langs het strand gebouwd is en waar de restaurantjes zich aan elkaar lijken te rijgen. Af en toe een hotel of een appartementen gebouw, drie kleine supermarkten, een bakker en een slager.
We vinden het een prima plek aan het strand en besluiten er de rest van de dag te blijven.


Donderdag 17 september
Gisteravond de camper verplaatst van het donkere strand naar de verlichte haven en als we ’s morgens wakker worden zien we dat de politie een oogje in het zeil heeft gehouden.
We verlaten Pefki en vervolgen onze verkenningstocht door het noorden van Evia. We gaan op weg naar Loutra Aidipsos, één van de beroemdste en oudste spa kuuroorden van Griekenland.



We komen door Istiea en zien al snel de aankondigingen van een splinternieuwe Aldi, de eerste die we tegenkomen in Griekenland en natuurlijk gaan we even kijken en onze levensmiddelen voorraad weer aanvullen. We zijn net weer op weg en zien een aankondiging van de Lidl die we deze keer maar eens overslaan. Zagen we gisteren op onze route vooral pijnbomen, aan deze kant van het eiland overheersen de olijfbomen. De wegen zijn hier breder en er is hier ook iets meer verkeer.

Vanaf de doorgaande weg hebben we een prachtig uitzicht op het mooie oude dorpje Orei dat dateert uit 5000 voor Christus. Helaas kunnen we niet alle dorpjes aandoen en laten Orei voor wat het is.






In Loutra Aidipsos, een gezellige, maar wel erg toeristische plaats met heel veel hotels, restaurantjes en souvenir winkels. Er is zelfs een zeer luxe Welness Hotel, dat uiteraard te maken heeft met de thermale bronnen die zich bevinden op het terrein van het Grieks Bureau van Toerisme. Het water wat uit de bronnen spuit wordt opgevangen in een groot bekken en vervolgens opgeslagen in grote tanks.


Vanaf Loutra volgen we de schitterende landschappelijke route langs de kust en bij Rovies gaan we het bosrijke binnenland in op zoek naar het klooster van Osois (Heilige) David vlakbij het dorp Drimonas. De weg naar het klooster stijgt langzaam en als we bij het klooster aankomen, zitten we op een hoogte van 481 meter. Osios David bouwde in de 16^e eeuw dit klooster met geld dat hij had ingezameld, zelfs in Rusland, samen met de mensen die hulp bij hem kwamen zoeken. Tegenwoordig wordt het klooster bewoond door 13 monniken en een overste.
Na het bezoek aan het klooster gaan we terug naar de kust, halverwege de weg zien we een prima plek, met uitzicht over een olijfbomen boomgaard, voor de lunch en even verderop staan een aantal walnootbomen en natuurlijk gaan we weer even zoeken. Bij de ingang van het klooster, waar en grote groep vrouwen bezig waren walnoten te sorteren, gezien dat je ook de walnoten met een mesje van hun bast kunt ontdoen en niet hoeft te wachten tot de bast vanzelf openspringt.

We rijden verder en zien al snel één van de leukste en meest traditionele, tegen de Kandili-heuvels gebouwde dorp van Evia, Limni. Smalle straatjes, een gezellig haventje en een boulevard met mooie terrasjes, diverse visrestaurants en ouzeri’s aan het water. Op 7 en 8 september is hier ieder jaar een groot volksfeest ter ere van Maria, er is dan een processie in het dorp en de icoon van de Heilige moeder wordt rondgedragen. Helaas zijn we 10 dagen te laat om dit feest mee te maken.

We rijden nog een stukje langs de kust maar zien geen mooie plekjes om te overnachten en rijden terug naar de haven van Limni.

Vrijdag 18 september
De zon schijnt weer uitbundig als we vertrekken voor een rit naar het zuiden van Evia.
Onze eerste stop is vandaag in Prokopi, de bekendste Griekse bedevaartplaats voor Griekse, Servische en Russische Orthodoxen. In de kerk van Agios Ioannis de Rus ligt het lichaam van de heilige Ioannis, geboren in 1690 in de Oekraïne. Op zijn naamdag lopen de gelovigen van Chalkida 50 kilometer omhoog naar Prokopi. Sommigen doen dat, uit boetedoening, zelfs kruipend.

We nemen een kijkje in de kerk en zien het lichaam liggen in een kist met een glazen deksel. De meeste mensen die binnenkomen, slaan voortdurend kruisjes en kussen de kist diverse malen. Wij, met ons nuchtere Nederlandse verstand, vinden dit onbegrijpelijk.
Rondom de kerk zijn diverse winkeltjes waar streekproducten zoals honing en walnoten verkochtverkocht en natuurlijk zijn er ook prachtige Iconen te koop. Wij nemen een paar potten honing met gemengde noten mee, heerlijk in de Griekse Yoghurt.

We vervolgen onze route naar het zuiden en zien, in tegenstelling tot vorige week toen we weinig zagen vanwege de heftige regenval, hoe geweldig mooi deze route is. De vorige week bulderende rivier heeft weer zijn normale omvang aangenomen en is nu niet meer dan een rustig kabbelend riviertje met heel weinig water en staat op sommige plekken zelf helemaal droog.
Helaas moeten we weer door Chalkidi om naar het zuiden te gaan, een zeer drukke stad en dat is niet aan ons besteed.

Pas na Vasiliko wordt het iets beter. In deze regio zien we wel behoorlijke schade door de modderstromen van vorige week. Hier is de rivier wel buiten zijn oevers getreden en we zien boomgaarden en tuinen die vol liggen met modder, takken en andere rommel. Tussen Amarinthos en Allveri zien we kilometers lang kale bergen met zwarte bomen, hier heeft in 2007 één van de vele branden gewoed die Griekenland toen in zijn greep hield. Gelukkig is de bodem al weer groen aan het worden en probeert de natuur zich te herstellen. Toch jammer van die mooie natuur!
We rijden door tot Panaghia Almiropotamou en kijken even bij de haven. We zijn eigenlijk op zoek naar een strandje en dat zou een stukje verderop in Agh. Dimitrios moeten zijn en dat klopt, hoewel wij het nou niet echt bijzonder vinden. We komen al snel tot de ontdekking dat we de fiets bij de haven in Panaghia hebben laten staan dus gaan we als een speer terug, gelukkig staat er nog, helemaal alleen op de grote kade. We besluiten in de haven te blijven staan, hebben daar een mooi uitzicht over de baai en zitten nog lekker een poos in de zon.
Lees verder week 6

GRIEKENLAND 2009: EVIA EN ARGOLIS (week 6)

Zaterdag 19 september
Wat het weer betreft begint deze week minder fraai, het is een dag van dan weer zon en dan weer een buitje, ’s middags klaart het gelukkig weer helemaal op. Gisteren dachten we nog vandaag een strandje op te zoeken, maar de weersomstandigheden doen ons anders besluiten.
We blijven nog een dagje in de haven van Panaghia. We hebben hier alles bij de hand, een supermarkt, de bakker, diverse restaurantjes, etc. Het is een opvallend schoon dorp, nergens vind je straatvuil en de vissers die hun netten schoonmaken op de kade, vegen alles netjes bij elkaar en ruimen het op. Zo kan het dus ook in Griekenland!
Gisteren sms-contact gehad met Rob en Adrie en die rijden vandaag ook naar het zuiden, misschien komen ze wel hier langs.

Gisteren ook contact gehad met Ria en Kees, zij zijn nog op Lefkade en beginnen vandaag aan de oversteek naar Evia. Vandaag een sms-je dat ze gehoord hebben dat Evia tegenvalt en ze hebben besloten er niet heen te gaan. Zo zie je maar weer hoe meningen kunnen verschillen, de één vindt het mooi, de ander niet. Je kunt er eigenlijk pas over oordelen als je er zelf geweest bent. Wij vinden Evia wel erg mooi en hebben er geen seconde spijt van gehad dat we hier naar toe zijn gegaan. Zeg nou zelf!

Om twee uur zien we Rob en Adrie de berg afkomen, gezellig hebben we weer wat te kletsen, kunnen we weer ervaringen uitwisselen en kunnen we de dagelijkse borrel weer in ere herstellen, we besluiten de komende dagen, zolang we nog op Evia zijn, met elkaar op te trekken. Rob en Simon gaan proberen een visje te verschalken, dat lukt wel aardig maar de visjes die gevangen worden zijn wel erg klein, de poes die al onder de bank zit te wachten op een lekker hapje, kan z’n buikje vol eten, elke vis die wordt gevangen gaat zonder problemen naar binnen.

Zondag 20 september
We beginnen de dag met een echt Grieks ontbijt, een Bugatcza (een soort puddingbroodje maar dan veel en veel lekkerder) en trekken daarna weer verder naar het zuiden. We komen nu over het smalste gedeelte van Evia, aan beide kanten zien we dan ook de zee.
We volgen de landschappelijk mooie route en net voor Stira volgen we aanwijzingen van onze Miep op en slaan rechtsaf, een mooie nieuw geasfalteerde weg lijdt ons het binnenland in. Na een aantal kilometers verandert de weg in een stenenpad en nog weer later in een karrenspoor met overal grote diepe gleuven waarschijnlijk mede veroorzaakt door het vele water van vorig weekend. Eigenlijk willen we niet meer voor of achteruit. Keren is moeilijk dus maar stapvoets doorgereden, je moet toch wat, zoveel mogelijk de gleuven ontwijkend.
We komen uiteindelijk wel weer op de doorgaande weg en rijden door naar Nero Stira waar we met Rob en Adrie hebben afgesproken voor de koffie. Gelijktijdig gaan we bij de Ferrymaatschappij informeren wat het kost om met de boot over te steken naar het vaste land.




Na de koffie vervolgen we onze route naar het zuiden, vanaf hier wordt het weer een erg fraaie route, met heel veel mooie vergezichten over de zee met zijn vele eilandjes, jammer dat de weg zo slecht is, af en toe krijg je een nieuw stuk weg of stukken waar ze nog volop met de weg bezig zijn om te vernieuwen, maar over het algemeen is het miserabel slecht.
Ook in het diepe zuiden van Evia zien we kilometers lang de restanten van de branden van 2007, maar gelukkig is ook hier de natuur zich aan het herstellen.
In Marmari informeren we ook naar de kosten voor de oversteek. We zitten hier een stuk verder van het vaste land verwijderd en de kosten zijn dan ook hoger. Voor € 63,00 kunnen we naar de overkant. Het is inmiddels middag en we hebben zin in een broodje en gaan op zoek naar een mooi plekje aan het strand en dat vinden we in Figas, enkele kilometers boven Marmari. De rest van de dag blijven we hier, er staat wel heel veel wind maar die zit gelukkig op de achterkant van de camper zodat we toch nog lekker buiten kunnen zitten.

Maandag 21 september
Vandaag verlaten we Evia, een eiland dat in drie regio’s is te verdelen. Het noorden is prachtig, heuvelachtig, vol met bomen (pijnbomen, platanen, walnoten, olijfbomen etc.), lange stranden aan de oostkust en mooie en bijzondere plaatsjes. Het midden, de streek rondom Chalkida, is erg druk en heeft veel industrie en dat is niet echt iets voor ons. Het zuiden is weer schitterend, bergen, mooie uitzichten over zee maar karig begroeid en wat er aan boompjes stond is voor een groot deel verdwenen bij de branden in 2007. Wij vinden Evia zeker een bezoekje waard.
Om half elf rijden naar Marmari, lopen even door dit mooie dorpje en gaan op zoek naar een Internet café want we willen heel graag de site updaten. Het Internet café vinden we wel, maar helaas maakt onze computer geen contact met de server en das goed balen. Rob en Adrie hebben meer succes, hun computer doet het wel. Om kwart voor één moeten we terug zijn bij de boot om in te schepen en om kwart over één gaan de trossen los en verlaten we Evia.

Een uurtje later leggen we aan in de haven van Rafina, rijden nog even naar het strand waar we lunchen en dan nemen we weer afscheid van elkaar, voor hoe lang? Wie het weet mag het zeggen.
Wij gaan richting Athene, nemen daar de noordelijke rondweg, betalen € 2,70 tol en voor je het weet zit je al weer aan de andere kant van de stad.



We rijden door naar Isthmia en kijken eerst nog even bij het kanaal van Korinthe, waar we nog net een cruiseschip doorheen zien varen. Voor we de camper op de kade zetten rijden we eerst een rondje door Isthmia op zoek naar een onbeveiligd netwerk en jawel we vinden er één, geweldig, kunnen we eindelijk na elf dagen de site weer eens bijwerken. Vanmiddag sms-contact gehad met Jan en Elly, zij staan in Diakofto en zijn erg benieuwd naar onze ervaringen op Evia. Morgen komen zij naar Isthmia en kunnen we ervaringen uitwisselen.

Dinsdag 22 september
Om half negen zien we de eerste boot al door het kanaal varen. We staan dicht bij de brug en gaan een kijkje nemen. De brug gaat hier niet als bij ons omhoog, maar zakt in het water en dat is toch wel bijzonder. Het kanaal van Korinthe, 6,3 kilometer lang, 23 meter breed en 8 meter diep, is voor het eerst in 1893 in gebruik genomen. Concrete pogingen om een kanaal te graven werden voor het eerst ondernemen door Keizer Nero, maar veel verder dan pogingen kwam het toen niet.

We zetten de camper aan het strand, zitten lekker in de zon, nemen een duik in zee en aan het begin van de middag komen Jan en Elly aanrijden. We hebben heel wat te vertellen en zij worden ook enthousiast voor Evia. Aan het eind van de middag rijden we terug naar de kade en zien daar weer een cruiseschip, getrokken door een sleepboot, uit het kanaal komen.



Woensdag 23 en donderdag 24 september
Als vanouds schijnt de zon weer volop als we wakker worden, er is zelfs geen wolkje te zien. Zijn gisteren nog een dagje aan het strand van Isthmia gebleven met Jan en Elly. Vandaag beginnen we aan onze tour door Argolis (de duim van de Peloponnesos), rijden de landschappelijk schitterende route langs Loutra Elenis naar het zuiden en gaan eerst naar het ons bekende plekje in Palea Epidavros, hier zijn we al twee keer eerder geweest en we vinden dat altijd een mooie plek voor een paar dagen.

We kijken daar uit of over de schitterende baai naar het tegen de heuvels gebouwde dorp of richting zee met in de verte diverse eilanden.
Rond elf uur komen we aan, zetten de stoelen op het strand, gaan even op de fiets naar het dorp voor een broodje en om half één horen we getoeter achter ons, een bekende?? Maandag zei Adrie nog je bent nog niet van ons af, maar dat we elkaar zo snel weer tegen zouden komen, zonder dat we van elkaar wisten waar we waren, hadden we geen van allen bedacht.

Vrijdag 25 september
Gisteravond nog even met z’n allen naar het dorpje gelopen voor een ijsje. Het was er behoorlijk druk, diverse terrassen waren redelijk bezet, veel mensen liepen op straat en er heerste een gezellig sfeertje, later bleek dat iets te maken te hebben met de landelijke verkiezingen in Griekenland.
We blijven nog even in Palea Epidavros, we hebben een prachtig plekje en het is vandaag weer echt strand weer. Heerlijk!



In de loop van de ochtend nemen we kijken bij de opgravingen van het kleine theater, een broertje van het grote theater in Epdavros uit de 4^de eeuw voor Christus. De plannen om nog een dag te blijven worden gewijzigd als de politie komt zeggen dat we hier niet mogen kamperen, alleen parkeren en later een man van de gemeente komt vertellen dat we hier alleen overdag aan het strand mogen staan, maar ’s nachts beslist niet, om te kamperen moet je naar de verderop gelegen camping.

Dat wordt dus een ander plekje zoeken. Rob en Adrie gaan richting Ermioni en een paar uur later vertrekken wij richting Methana. We nemen de kustweg, waarvan ik niet begrijp dat het niet als groene route wordt aangegeven, de route is in één woord schitterend, naar Methana, de grootste plaats op het gelijknamige schiereiland. We rijden langs de haven en aan de andere kant van Methana bij een klein kapelletje kun je prima staan, dat hebben andere camperaars ook al bedacht, er staan er al vier.

Voor onze deur is aan de kant van de weg is een klein waterreservoir tussen de stenen waar we elke keer weer andere mensen in zien gaan, zelf mensen op hoge leeftijd, en men komt er zo te zien speciaal voor. We zijn niet nieuwsgierig maar willen wel heel graag weten wat daar aan de hand is. Het is een reservoir van warm vulkanisch water, 24 uur per dag stroomt er uit de berg warm water het reservoir in. Natuurlijk nemen wij ook een bad, het water is lekker warm, je huid wordt er lekker zacht van en je voelt je heerlijk als je er uit komt, wonderbaarlijk!

Lees verder week 7

GRIEKENLAND 2009: EVIA EN ARGOLIS (week 7)

Zaterdag 26 september
Een overwegend bewolkte dag met in de vroege ochtend een kleine bui, is een prima dag om een tocht over het eiland te maken, Methana stad te bezoeken en Vathy te bekijken.
We volgen de bochtige stijgende en dalende, soms smalle weg langs de kust en komen als in eerste in Agh. Georgios terecht, een niet toeristisch dorpje met natuurlijk een kerk en een haventje, leuk om even te stoppen en wat foto’s te maken.


Een plaatselijke harpoen visser, die net aankwam, is bereid even voor de camera te poseren en zijn vangst van de dag te laten zien. De weg gaat verder naar Agh. Nikolaos, waar heb ik die naam meer gezien, en moeten om verder te komen door het dorpje over een weg van krap 3 meter, onhandig als je een tegenligger tegenkomt. Gelukkig komen we er zonder krassen en deuken doorheen.


Na het dorp stijgt de weg behoorlijk, we denken ruim 15%, en gaan door het binnenland terug naar de kust. Een rondje eiland dat zeker de moeite waard is een keer te doen als je in de buurt bent en niet te bang bent uitgevallen. Je zult het dan met ons eens zijn dat het een geweldige ervaring is, hier zie je Griekenland zonder toeristen.



Terug in Methana gaan we een rondje door de stad, dat grotendeels bestaat uit Hotels en pensions en natuurlijk heel veel restaurantjes. Uiteraard heeft dat grotendeels te maken de historie van Methana, sinds de oudheid beroemt door de hete zwavelachtige en zouthoudende bronnen. Het baden in dit water wordt aanbevolen voor de behandeling van o.a. dermatologische, reumatische en neurologische aandoeningen en worden vaak door artsen voorgeschreven en betaald door het Griekse Ziekenfonds.

Als je Methana binnen rijdt zie je aan de linkerkant van de weg een grote grijs blauwe vijver met daarachter twee lange gebouwen, dat is het kuuroord waar bezoekers hun geneeskrachtige bad kunnen nemen. In het ruim honderd jaar oude gebouw, dat wel een kwastje verf kan gebruiken, een kijkje genomen. Het is net het oude badhuis van vroeger waar je in een lange gang aan beide kanten kleine kamertjes ziet met een bad erin, uiteraard kun je niet kijken als er iemand in het bad ligt, dat is te privé.

We rijden nog even naar Vathy, komen ook hier weer door kleine dorpjes met erg smalle straatjes, en gaan op zoek naar een plekje voor de camper. In het pittoreske haventje is helaas geen plekje waar we de camper neer kunnen zetten en aan het strand is het met de huidige weersomstandigheden (bewolkt en wind) niet erg aantrekkelijk. We rijden terug naar Methana (Jos de kip smaakte voortreffelijk) en parkeren de camper op de pier met aan de ene kant het strand en aan de andere kant de haven. ‘s Avonds lopen we nog even over de gezellige autovrije boulevard.

Zondag 27 september
Het is feest vandaag, SIMON IS JARIG. Voor de derde keer op rij viert hij z’n verjaardag in Griekenland. De eerste keer in Psathopyrgos, vorig jaar op Lefkade met Nico en Afke, nu zijn we met z’n tweeën in Galatas en dat is ook gezellig.
Onze toer door Argolis brengt ons vandaag naar Galatas, onderweg nog even gekeken op het strand van Metamorfosi, een mooi strand maar toch gaan we verder, het is net als gisteren geen strandweer.


In Galatas kijken we uit op Poros, een eiland dicht bij de kust van Galatas, dat behoort bij de Argosaronische eilanden. We kijken op Poros-stad, een fotogeniek stadje dat pas in de Turkse tijd werd gebouwd. De witgekalkte huizen aan een mooi havenfront zien er uitnodigend uit en we gaan dan ook met een taxibootje, die je overal langs de kade vindt, naar de overkant. Het tochtje duurt 3 minuten en voor de kosten hoef je het niet te laten, € 0,80 p.p.


Poros is een gezellig stadje met veel leuke winkeltjes, volop terrasjes en als je even vanaf de boulevard het dorpje ingaat, kom je in leuke, erg smalle straatjes die allemaal met trappen aan elkaar verbonden zijn. Op de kade in Galatas hebben we al kennis gemaakt met Herman en Wil uit Arkel en op Poros komen we ze diverse keren tegen. Uiteindelijk drinken we samen een glaasje en besluiten ook ergens met elkaar een hapje te gaan eten. Zo heb je onverwachts weer en leuke ontmoeting.


Maandag 28 september
De dag begint weer goed, een strak blauwe lucht, helaas komen er aan het eind van de middag weer wat wolken te voorschijn. Na het ontbijt eerst naar de Lidl, je raad het al, de voorraad weer eens aanvullen en dat werd hoog tijd. We gaan even terug naar de plek waar we stonden, we hebben daar een Internet contact, en kunnen dus even chatten met één van de kinderen, leuk om op deze manier even contact te hebben.
We gaan weer verder door Argolis en volgen de gele route langs de kust richting Ermioni, elke keer zie je weer iets nieuws en geniet je de natuurlijke schoonheid van Griekenland, vooral het eerst deel van de tocht van vandaag is bijzonder mooi, van het tweede deel, het is daar weer wat vlakker, hebben de Grieken zoals zo vaak, een rommeltje gemaakt.



Ter hoogte van Agh. Hatalambos zien we aan de zee een kapelletje met daarachter een vlakke rots boven de zee en we zetten de camper een paar uur aan de kant. De stoelen gaan naar buiten, er wordt koffie gezet en we gaan genieten van de zon en het uitzicht over de zee. We zitten aan de golf van Hydra, zien aan de overkant het eiland Hydra en de hoofdstad Hydra, voor ons een bekende naam, onze tandarts heet ook zo.


De streek die we vandaag doorkruisen is kennelijk bijzonder geschikt voor de granaatappel teelt, of zoals Nico ze ooit noemde: “Koninklijke Uien”. Overal zien we diverse maten boomgaarden en de granaatappels krijgen al de bekende rode kleur dus zijn ze bijna rijp. De vrucht zelf is niet zo lekker, die zit vol met pitjes, maar het sap is wel erg lekker en ook nog gezond.



We kijken even in Erminoni maar vinden het niet bijzonder en rijden door naar Portocheli, wat er stuk gezelliger uitziet en we parkeren de camper in de mooie jachthaven. De bijna gesloten grote baai is grotendeels bebouwd en er zijn volop watersportactiviteiten. De winkeltjes op de boulevard bestaan nu eens niet alleen uit souvenirshops, maar je ziet hier ook veel kleding winkeltjes en natuurlijk de plaatselijke middenstand; bakker, slager, groenteman en een overvloed aan Taverna’s.

Dinsdag 29 september
Vandaag gaan we weer eens een strandje opzoeken, het beloofd een schitterende dag te worden, de afgelopen dagen hebben we weer het nodige ondernomen en het is tijd om weer eens even te relaxen.
We rijden eerst naar Kilada en ontdekken een leuk, gezellig dorpje met uiteraard een haven, waarin naast vissersboten ook heel veel zeiljachten liggen. Er is ook voldoende ruimte om een camper neer te zetten, we zien nergens bordjes met verboden te kamperen, dus geen enkel probleem. Bij de begraafplaats is water in overvloed en daar maken we dankbaar gebruik van, het was de hoogste tijd voor een wasje.


Verder gaan we via Didyma naar Saladi Beach en zien als eerste een groot Hotel maar als we dichterbij komen blijkt het helemaal leeg te zijn, alles is kapot geslagen, bijna alle ruiten liggen er uit en het zwembad ligt vol met troep, zonde!
Achter het verlaten hotel ligt het prachtige lange strand met glashelder water. Zoutwater in overvloed, zoet water is hier helaas nergens te vinden, we waren hier op voorbereid en hebben voldoende voorraad. We zoeken een mooi plekje en installeren ons voor een paar dagen.
’s Middags genieten we van de landing van vijf paraglijders op het strand, pal voor onze neus. We zagen ze al van ver boven de bergen aankomen en het is altijd weer leuk te zien hoe ze op de thermiek zweven en uiteindelijk naar beneden komen.





Woensdag 30 september
Een schitterende dag vol zonneschijn, we luieren aan het strand van Saladi, zonnen en lezen, en dat is op z’n tijd ook genieten.
’s Avonds zien we weer sinds lange tijd een schitterende zonsondergang.






Donderdag 1 oktober
Weer een dag met bijzondere belevenissen. We beginnen de dag zoals gewoonlijke met een ontbijtje en daarna starten we de motor voor een tocht naar Nafplio. Als eerste rijden we naar Didyma en gaan op zoek naar de twee holtes in de bergen “Big Cave” en "Small Cave”.
Rechts, aan de weg naar de kliffen, verscholen tussen de begroeiing, vind je “Small Cave”, een verzakking met een diameter van ongeveer 100 meter waar een kluizenaar twee Byzantijnse kapellen in de rotsen heeft uitgehouwen. Je komt bij de kapelletjes via een trap die door de rots gaat.
Als we op de rand van de verzakking staan horen we beneden gezang en natuurlijk willen we weten waar dat vandaan komt.


We lopen het trapje af en komen bij de in de rotsen uitgehouwen grootste kapel waar op dat moment een dienst wordt gehouden. Er wordt ons verteld dat er tijdens de dienst aan kinderen die afgelopen zondag gedoopt zijn de wijn van de kerk (het bloed van Christus) wordt gegeven. Natuurlijk wordt er ook brood uitgedeeld (het lichaam van Christus) en wij krijgen door een vriend van de familie ook een stuk, met rum doordrenkt brood, aangeboden. Een bijzondere ervaring!

We lopen nog even rond en zien aan de andere kant een kleinere kapel die helemaal in de rotsen is uitgehouwen.
We gaan weer verder en bij Neochori nemen we de gele route richting de kust. Als je de gele route oprijdt is het ineens een stuk rustiger. Over een mooie slingerende weg, soms door de vallei, soms over de berg en soms op de richel, rijden we door een betoverend landschap, passeren een paar kleine dorpjes en na Karnazeiki rijden we richting Iria, rijden het stadje door en komen uit bij het haventje. Het is tijd voor een koffiestop.


We vervolgen onze route en nemen de smalle weg direct langs het water en halen in de plaatselijke supermarkt een broodje.
Net voor Kandia, bekend om het marmer dat onder meer gebruikt werd voor het Pathernon en de andere gebouwen op de Akropolis in Athene, zien we een mooi plekje aan het strand met kleedhokjes en douche en we nemen het er een paar uurtjes van.



Rond een uur of vier gaan we weer op pad en gaan eerst naar de Akropolis of Tíryns, een machtige citadel uit de 15^de eeuw voor Christus. Een van de mythen vermeld dat hier de wieg van Herakles, de beruchtste held uit de Griekse mythologie, heeft gestaan. De muren van het complex hebben een dikte van 7 tot 8 meter en bestaat uit stenen die meer dan tien ton wegen! Een wonder dat er nog veel van overeind staat.


We rijden naar Nafplio dat we graag nog eens willen bekijken. Drie jaar geleden waren we hier ook en dat heeft grote indruk gemaakt. Nafplio ligt aan de voet van de imposante Palamidivesting en is ongetwijfeld één van de mooiste stadjes van Griekenland. Het stadje is van 1829 tot 1834 de hoofdstad van Griekenland geweest en uit die periode is heel veel traditionele architectuur bewaard gebleven. Met name het grote plein, betegeld met marmer, is heel bijzonder. De Grieken noemen Nafplio “De stad der liefde”.

Als we bij de haven komen zien we een aantal campers staan en als we het terrein oprijden zien we als snel een paar Nederlandse campers staan. Aan de rand van het water staan een paar mensen te zwaaien, Jan en Elly, hoe is het mogelijk dat we elkaar hier weer tegenkomen.




’s Avonds lopen we met z’n vieren door het schitterende stadje, smalle straatjes, kleine winkeltjes en gezellige terrasjes zijn er voldoende en ook hier zien we dat de straatjes bijna overal betegeld zijn met marmer. Op één van de vele terrasjes eten we een hapje en nemen daarna bij één van de vele ijssalons een verschrikkelijk lekker Italiaans ijsje als nagerecht.



Vrijdag 2 oktober
Vandaag verlaten we Argolis, waar we met veel plezier hebben rondgereden en zoals te lezen is, volop van hebben genoten.
We steken via Tripoli over naar de westkust en gaan in de omgeving van Kyparissia op zoek naar het strand van Elea waar in een groot pijnbomenbos mooie plekken moeten zijn. Gisteren van Rob en Adrie een sms-je gehad dat ze in Elea zijn en dat we iets moois missen, ook tijdens onze vorige ontmoetingen hebben we veel over deze plek gehoord, we willen nu wel eens met eigen ogen zien hoe het daar is.
De weg tot Tripoli gaat door een prachtig berggebied en in Tripoli zien we een nieuwe Aldi, de tweede op onze tocht door Griekenland, en natuurlijk gaan we onze voorraad weer aanvullen. Een mooie bijkomstigheid is dat we op de parkeerplaats een internet connect hebben en de site weer kunnen bijwerken. Na Tripoli zien we kilometers lang een groene bodem met daar bovenuit zwarte takken, de vreselijke gevolgen van de bosbranden van 2007.

Dicht bij de kust worden we getrakteerd op en paar regenspetters, het was ook al bijna weer een week geleden dat we de laatste spetters hebben gevoeld. Al voor we de plek in Elea hebben gevonden is de regen alweer verdwenen en schijnt de zon weer. Rob en Adrie hebben we snel gevonden, ze staan verbaasd ons te zien maar vinden het wel erg gezellig. We vinden een mooi plekje naast één van de bomen met volop zon voor de camper en niet op de roosters van de koelkast, ideaal plekje dus.

Een langgerekt bos waar heel veel mogelijkheden zijn om vrij te staan, officieel mag dat niet, maar ja, dat is op de meeste plekken het geval. Ook de Grieken staan hier al jaren, op verschillende plekken staan caravans, compleet met voortuin, terras en buitenkeuken.
Afgelopen week heeft de politie de campers gesommeerd te vertrekken en is er iemand gearresteerd die nog dezelfde dag door de rechter werd vrijgesproken. Al snel stonden er weer campers in het bos.
Aan het eind van de middag gaan we met Rob en Adrie op bezoek bij Wil en Lieke, ze komen ons bekend voor en inderdaad hebben we elkaar eerder ontmoet, twee jaar geleden in Plataria.
De veel geprezen zonsondergang in Elea laat vanavond één van z’n beste kanten zien, hopelijk zien we hem morgen echt in de zee zakken.

Lees verder week 8